حکمت اصول سیاسی اسلام صفحه 405

ب- اگر ارتشیان به این حقیقت متوجه باشند که قدرتی که به آنان واگذار شده است امانت خداوندی است و اگر بخواهند وظیفه ی نگهبانی جانهای مردم را انجام بدهند، حتما باید خود را امانتدار الهی تلقی کنند، می فهمند که آنان چگونه

یک کار بسیار حساس و الهی را به عهده گرفته اند. کافی است در به دست آوردن چنین روحیه ی انسانی- الهی نگاهی به شمشیر و بازوان علی بن ابیطالب علیه السلام (اسد الله و اسد رسوله) بیندازند، او در پاسخ آن دشمن قدرتمند که (در برابر علی (ع) شکست خورده و زیر پای آن حضرت قرار گرفته بود) از امیرالمومنین پرسیده بود که چرا پس از تسلط بر من، مرا نکشتی؟ فرمود: در آن هنگام که تو بر روی من خدو انداختی غضبی در درون من سر کشید که اگر در آن حال ترا می کشتم در حقیقت نفس من بود که عامل قتل تو می شد نه خدا، در صورتیکه:

تو نگاریده ی کف مولیستی

آن حقی کرده ی من نیستی

خون نپوشد جوهر تیغ مرا

باد از جا کی برد میغ مرا(2).

ج- همه ی لشکریان، و فرماندهان باید بدانند که قضیه چنان نیست که همواره پیروزی در قدرت و اختیار آنان باشد، بلکه این خدا است که عنان همه ی امور به دست او است، لذا اگر روزی از حفظ حوزه ای که بایستی از آن حمایت و دفاع کنند، ناتوان گشتند، یاس و نومیدی را به خود راه ندهند، زیرا اگر آنان با کمال خلوص و صفا در راه خدا جهاد و دفاع نمودند و با تکیه بر اذن و مشیت خداوندی جنگیدند، حتی اگر یک نفر از آنان باقی نماند باز پیروزند، زیرا ملاک پیروزی و شکست، بقاء و فنای جسمانی حمایتگران حق نیست، بلکه ملاک حرکت و تکاپو با تکیه باذن الله، یا جست و خیز خودسرانه است که در حال اول پیروزند

اگر چه یک انگشت سالم از آنان بر جای نماند و در حال دوم شکست خورده اند اگر چه یک موی از سر آنان کم نشود.

2- ارتشیان در صورتیکه نیرومند و مخلص و شجاع و تکاپوگر باشند باعث عظمت و جلال و زینت زمامداران می باشند، چه در مقابل دشمنان خارجی و چه در برابر منحرفان