ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 1128

امام علیه السلام (درباره رشکبردن) فرموده است: رشکبردن دوست از بیماری دوستی است (از جهت آن است که در دوستی راست نیست، زیرا دوست حقیقی کسی است که بخواهد برای دوستش آنچه برای خود می خواهد و این صفت با رشکبردن منافات دارد).

حکمت 210

امام علیه السلام (در زیان آز) فرموده است: بیشتر جاهای به خاک افتادن (لغزش) خردها زیر درخشندگیهای طمعها و آزها است (طمع آدمی را از آسمان عقل و بزرگواری به پستی و خواری کشاند).

حکمت 211

امام علیه السلام (درباره بدگمانی) فرموده است: از عدل و دادگری نیست حکم کردن با بدگمانی به کسی که طرف اعتماد است (زیرا بدگمانی به چنین کسی معصیت و گناه می باشد، در قرآن کریم س 49 ی 12 می فرماید: یا ایهاالذین امنوا اجتنبوا کثیرا من الظن ان بعض الظن اثم یعنی ای اهل ایمان از بسیار بدگمانی )درباره یکدیگر( دوری کنید که برخی بدگمانی معصیت و گناه است).

حکمت 212

امام علیه السلام (در نکوهش ستم) فرموده است: بد توشه ای است برای روز رستخیز ستم کردن بر بندگان.

حکمت 213