ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 1188

امام علیه السلام در وصف مومن فرموده است: مومن شادیش در رخسار و اندوهش در دل است، سینه اش از هر چیز گشاده تر (بردباریش در سختیها بی اندازه) است، و نفسش از هر چیز خوارتر (فرو تنیش بسیار) از سرکشی بدش می آید، و ریا و خودنمائی را دشمن دارد، اندوه او (برای پایان کارش) دراز، همت و کوششش (در کارهای شایسته) بلند است (بر اثر فکر و اندیشه) خاموشیش بسیار، وقتش (به طاعت و بندگی) مشغول و گرفته (نعمتهای خدا را) سپاسگزار (و در بلاها و سختیها) بیشمار شکیبا است، در فکر و اندیشه اش (در بندگی و پایان کار) فرو رفته، به درخواست خود (از دیگری) بخل می ورزد (اظهار حاجت نمی نماید) خوی او هموار، طبیعتش نرم است (متکبر و گردنکش و سختگیر نیست) نفس او از سنگ محکم سخت تر (در راه دین دلیر) است در حالی که او از بنده خوارتر (تواضع و فروتنیش نسبت به همه بسیار) است.

حکمت 326

امام علیه السلام (درباره چشمداشت نداشتن به مال دیگران) فرموده است: توانگری بسیار بزرگ آرزو نداشتن است به آنچه (دارائی که) در دست مردم است (چون کسی که به مال دیگران چشمداشت نداشت مانند توانگران در رفاه و آسایش است).

حکمت 327

امام علیه السلام (درباره وفای به وعده) فرموده است: کسی که از او چیزی خواسته شود آزاد است (می خواهد انجام می دهد نمی خواهد نمی دهد) تا وقتی که وعده کند (که دیگر آزاد نیست بر او است که به وعده وفاء نماید و خواسته شده را انجام دهد. این فرمایش با فرمایش بالا در بیشتر از نسخ نهج البلاغه نیست ما هر دو را از نسخه ابن ابی الحدید نقل نمودیم).

حکمت 328