ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 499

قسمتی از این خطبه است (در خبر دادن به اجتماع مسلمانان بعد از پراکندگیشان از هم و از بین بردن بنی امیه، و سرزنش به اصحابش). (مسلمانان) بعد از انس گرفتن با یکدیگر و اجتماع از هم جدا میشوند، و از (اطراف) اصل (و پایه دین) خود (امام به حق) پراکنده میگردند، پس بعضی از ایشان شاخه ای (امامی از ائمه هدی علیهم السلام) را میگیرد، هر کجا که برود با او همراه است (به دستورش رفتار مینماید) تا اینکه به زودی خداوند ایشان را برای بدترین روزی بنی امیه (انقراض دولتشان) گرد آورد چنانکه قطعه های ابر در فصل پائیز به هم متصل میشود، خداوند آنان را با هم مهربان ساخته و به هم پیوسته و بسیار میگرداند، مانند ابرهای رویهم قرار گرفته، پس از آن خداوند برای آنان درهائی میگشاید که از جای برانگیختنشان سیل وار روانه میشوند (حرکت کرده و به کمک یکدیگر میشتابند) مانند سیل دو باغ (اهل سبا که خداوند قصه آن را در قرآن کریم یاد فرموده، و آن سیل عظیمی بود که همه آنانرا هلاک نمود) هیچ پشته ای از آن سالم و هیچ زمین بلندی برقرار نماند، و راه آن را نه استواری کوه و نه بلندی زمینی نبست (کسی نمیتواند آن جمع را شکست دهد) خداوند ایشان را در میا

ن دره هائی که آفریده (و مجرای سیل هم از آن دره ها است) پراکنده مینماید و آنان را مانند چشمه ها در زمین روان میسازد (خلاصه جمعیتشان را بسیار و قدرت و توانائی به آنها عطاء میفرماید) بوسیله آنها حقوق گروهی (ستمدیده ها) را از گروهی (ستمگران) میستاند و گروهی (بنی عباس) را در شهرهای گروهی (بنی امیه) میگمارد، و سوگند به خدا آنچه در تصرف ایشانست بعد از پادشاهی و حکمرانی (آنها) گداخته میشود مانند دنبه که از آتش گداخته میگردد (عزت و دولت و دارائی و همه چیز آنها از بین خواهد رفت ).