ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 716

از خطبه های آن حضرت علیه السلام است (در وصف ایمان): یک قسم از ایمان (که آن عبارت از تصدیق به وجود صانع و یقین به رسالت حضرت رسول و اعتقاد به ولایت ائمه معصومین )علیهم السلام( است) در دلها ثابت و برقرار است (و آن ایمان حقیقی است که از راه حجت و برهان بدست آمده، و شبهات و اضلال گمراه کنندگان آن را زائل نمی گرداند) و قسمی از آن (که از روی حجت و برهان به دست نیامده) بین دلها و سینه ها عاریه و چیزی است که احتمال رجوع و زوال در آن میرود (خواه یقینی باشد مانند اعتقادات شخص مقلد و خواه از روی ظن و گمان، زیرا چنین ایمانی در دل ثابت و جاگیر نشده است) تا وقت تعیین شده (هنگام رفتن از دنیا) پس (چون ایمان ثابت یا عاریه امری است قلبی و آگاه شدن بر آن ممکن نیست، بنابراین) هر گاه شما را از کسی (به سبب سوءظن یا کار زشت) بیزاری پدید آید درباره (حکم به ایمان و کفر) او تامل نمائید تا زمانیکه مرگ او برسد (زیرا ممکن است پیش از رفتن از دنیا ایمان او ثابت و برقرار گشته از عمل زشت خود توبه و بازگشت نماید، پس بیزاری از شخص او سزاوار نیست، بلکه باید از عمل او بیزاری جست، ولی اگر بر عمل زشت خود باقی ماند تا از دنیا رفت)

پس (در این صورت باید از شخص او بیزاری جست، چون)