- 1 _ اشاره: 1
- « درس یکم : خودسازی » 1
- 3_ هشدار: 2
- 2_ شناسه: 2
- 4_ معنای امامت: 4
- 5 _ دستور خداوند: 5
- 6 _ نگاهی دوباره: 7
- «درس دوم: نشانه های دوران نادانی» 9
- 1 _ ملاک برتری 9
- 2 _ نخوت عربی 10
- 3 _ دست آورد بزرگ 11
- 4 _ خطای استان دار 12
- 5 _ نفی اشرافی گری 15
- 6 _ نگاهی دوباره: 18
- «درس سوم: پیشوایی، پرهیزگاری، وارستگی» 20
- 1 _ یاری امام 20
- 2 _ خانه ی آخرت 22
- 3 _ هدف پلیدی 24
- 4 _ پروای پیشوایان 26
- 5 _ نگاهی دوباره 28
- 1 _ یادکردی از فدک 30
- «درس چهارم: دوری از دنیا» 30
- 2 _ گور آرزوها 32
- 3 _ نَفْس زیاده خواه 33
- 4 _ ریاضت نَفْس 35
- 5 _ نگاهی دوباره 36
- «درس پنجم: پیشوایی و خویشتن داری» 38
- 1 _ غلبه بر خواسته ی دل: 38
- 2 _ پیشوای بیدار 39
- 3 _ هم دردی با گرسنگان 41
- 4 _ پیشوای هشیار 43
- 5 _ نگاهی دوباره: 46
- 1 _ پندار پوچ 47
- «درس ششم: پیشوای شجاع» 47
- 2 _ سختی و سازندگی 48
- 3 _ هم ریشه با پیامبر 51
- 4 _ ستیز با ستمگران 52
- 5 _ نگاهی دوباره 55
- «درس هفتم: نکوهش دنیا» 57
- 1 _ رهایی از دنیا 57
- 2 _ فریب خوردگان 59
- 3 _ تنبیه دنیا! 60
- 4 _ هشداری دیگر 61
- 5 _ نگاهی دوباره 63
- 1 _ وارستگی 65
- «درس هشتم: فرجام فرخنده» 65
- 2 _ سوگند سخت 66
- 3 _ زندگانی حیوانی! هرگز! 68
- 4 _ راه رستگاری 70
- 5 _ گروه خداترس و رستگار 72
- 6 _ نگاهی دوباره 74
نَصَبَ:گمارد، نصب کرد. منصوب کردن که در فارسی کاربرد دارد از همین واژه است.
نَفسَهُ: خویشتن را، خود را.
إمام: مقتدا، پیشوا، پیشرو، نمونه و سرمشق، راه روشن.
فَعَلَیهِ: پس بر اوست. بر او لازم است.
أن یبدَأ: این که شروع کند، این که آغاز کند، این که ابتدا کند.
تأدیب: ادب آموزی، ادب کردن، سازندگی.
مُؤدِّب هم از خانواده ی همین واژه است، به معنای ادب آموز. ادب کننده.
سیرت: روش، کردار.
أحَقّ: سزاوارتر، شایسته تر
إجلال: بزرگ داشت، گرامی داشت.