نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 116

سفر می‌کند، و کور دل به سوی دنیا سفر می‌نماید. بینا از دنیا توشه بر می‌گیرد، و کور دل برای آن تهیه توشه می‌بیند

و از این خطبه است‌

بدانید چیزی در دنیا نیست مگر اینکه دارنده‌اش از آن سیر و خسته می‌شود بجز زندگی، زیرا زنده راحتی را در مرگ نمی‌بیند. این حقیقت به منزله حکمتی است که عامل حیات قلب مرده، و بینایی چشم کور، و شنوایی گوش ناشنوا، و آبی گوارا برای تشنه است، و در این همه بی‌نیازی و سلامت است. کتاب خداست که به آن می‌بینید، و به آن می‌گویید، و به آن می‌شنوید، بعضی از آیات تفسیر بعض دیگر، و برخی گواه برخی دیگر است، آیاتش در باره خدا اختلاف ندارد، و همدم خود را از خدا منحرف نکند.

شما بر حقد و کینه بین خود اتفاق کرده‌اید، در مزبله وجودتان گیاه سبز روییده، در دوستی آرزوها با هم یک دل شده‌اید، و در ربودن اموال با هم دشمن شدید. شیطان پلید شما را سرگردان نموده، و آن فریب کار شما را به گمراهی انداخته است، و خداست که باید در باره خود و شما از او یاری جویم

. (1134)

134 (1134) از سخنان آن حضرت است وقتی عمر بن خطّاب برای رفتن به جنگ با رومیان با حضرت مشورت کرد

خداوند برای اهل دین، عزت و سر بلندی حوزه مسلمانی و حفظ آبرو را عهده دار شده.

خداوندی که مسلمانان را یاری کرد وقتی که اندک بودند و یاری خود نمی‌توانستند کرد، و از آنان دفاع کرد آن وقت که اندک بودند و از خود دفاع نمی‌توانستند نمود، خدایی که زنده است و هرگز نمی‌میرد.

اگر خود به جنگ این دشمن روی و با آنان روبرو شوی و بلایی متوجه تو شود،

برای مسلمانان در شهرهای دوردست تکیه گاهی نمی‌ماند، و بعد از تو پناهی نیست که به آن پناه برند. بنا بر این مردی شجاع و کار آزموده به سوی دشمن فرست، و کسانی را همراه او کن که جنگاور و خیرخواه باشند، اگر خداوند پیروزیت داد همان است که دوست داری، و اگر مسأله‌ای دیگر پیش آمد باز پناه مردم و مأمن مسلمین خواهی بود