نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 225

در رابطه با گروهی از اهل مدینه که به معاویه پیوستند اما بعد، به من خبر رسیده که مردمی که نزد تواند به پنهانی به جانب معاویه می‌روند، بر آنچه که از عدد ایشان کم می‌شود، و از کمکشان کاسته می‌گردد افسوس به خود راه مده، در ضلالت آنان و آرامش خاطر تو همین بس که از هدایت و حق گریختند، و به طرف کور دلی و نادانی شتافتند، اینان اهل دنیایند، به آن روی آورده و به دنبالش افتاده‌اند، عدالت را شناختند و دیدند و شنیدند

71 (2071) از نامه‌های آن حضرت است به منذر بن جارود عبدی که او را در بعضی نواحی به کار گمارد و او در امانت کار گزاریش خیانت کرد

اما بعد، درستی پدرت مرا نسبت به تو خوشبین نمود، و فکر کردم پیرو او هستی، و به روش او می‌روی، ناگاه به من گزارش رسید که در تبعیت از هوای نفس دست بردار نیستی،

72 (2072) از نامه‌های آن حضرت است به عبد اللّه بن عباس رحمة اللّه علیه‌

اما بعد، تو بر مرگت پیشی نخواهی جست، و رزقی که روزی تو نیست به تو نخواهند داد.آگاه باش روزگار دو روز است: روزی به نفع تو و روزی به ضرر تو، و دنیا خانه‌ای است که دست به دست می‌گردد، آنچه از دنیا نصیب توست به تو می‌رسد هر چند ناتوان باشی، و آنچه به ضرر توست با نیروی خود قدرت دفعش را نخواهی داشت. (2073)

73 (2073) از نامه‌های آن حضرت است به معاویه‌

اما بعد، من در جوابهای پیاپی به تو، و گوش دادن به نامه‌ات

74 (2074) از عهد نامه‌های آن حضرت است که میان قبیله ربیعه و اهل یمن نگاشت، و از خط هشام بن کلبی روایت شده‌

این عهدی است که شهر نشین و بادیه نشین اهل یمن، و مقیم

75 (2075) از نامه‌های آن حضرت است که در آغاز بیعت مردم با آن حضرت به خلافت، از مدینه به معاویه نوشت.