نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 249

111 (3111)

سهل بن حنیف که در صفّین همراه حضرت بود، پس از بازگشت به کوفه از دنیا رفت، او از محبوبترین مردم نزد امام بود، امام در مرگ او فرمود:اگر کوهی مرا دوست بدارد از هم فرو ریزد.معنی این فراز این است که محنت و ناراحتی بر او سخت گردد و مصائب به جانب او شتاب گیرد.این چنین نشود جز با پرهیزکاران و نیکان و برگزیدگان اخیار. و این مانند گفته آن حضرت است که: (3112)

112 (3112)

هر کس ما اهل بیت را دوست دارد باید برای پوشیدن جامه تهیدستی مهیّا باشد.و گفتار حضرت بر مبنای دیگری تأویل شده که اینجا محل بیان آن نیست. (3113)

113 (3113)

و آن حضرت فرمود: ثروتی سودمندتر از عقل، و تنهایی‌ای ترسناک‌تر از خود پسندی، و عقلی چون تدبیر، و بزرگواری‌ای

114 (3114)

و آن حضرت فرمود: چون صلاح و نیکی بر مردم زمان غالب گردد اگر کسی به کسی که از او رسوایی‌ای ظاهر نشده گمان بد برد قطعا ستم نموده.و اگر بر مردم زمان فساد غالب شود و کسی به کسی گمان خوب برد خود را گول زده.

115 (3115)

از حضرت سؤال شد: خود را چگونه می‌یابی؟ فرمود:چگونه است حال کسی که به بقایش فانی، و به سلامتش بیمار می‌شود، و از محلی که در امان نیست مرگش فرا می‌رسد؟!(3116)