نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 252

126 (3126) 1

و آن حضرت فرمود: از بخیل در عجبم که به فقری می‌شتابد که از آن می‌گریخته، و ثروتی را از دست می‌دهد که آن را می‌جسته، در دنیا همچون تهیدستان زندگی می‌کند، و در آخرت همچون ثروتمندان به حسابش می‌رسند. و از متکبر شگفت زده‌ام که دیروز نطفه، و فردا مردار است. و از آن که در خدا شک دارد در عجبم در حالی که آفریده‌های خدا را می‌بیند. و عجب دارم از کسی که مرگ را فراموش نموده و حال اینکه مردگان را با چشم می‌بیند.و از آن که زنده شدن در آن جهان را قبول ندارد در شگفتم و حال این که ساخته شدنش را

127 (3127) 1

و آن حضرت فرمود: کسی که در عمل کوتاهی ورزد دچار اندوه می‌شود.آن را که در مال و جانش سهمی برای خدا نیست برایش راهی به سوی رحمت خدا نمی‌باشد. (3128)

128 (3128) 1

و آن حضرت فرمود: سرما را در ابتدایش بپرهیزید، و از آن در پایانش استقبال کنید، که سرما با بدنها آن گونه می‌کند که با درختان، ابتدایش می‌سوزاند، و آخرش برگ می‌رویاند. (3129)

129 (3129)

و آن حضرت فرمود: عظمت خالق هستی نزد تو، آفریده شده را در نظرت کوچک می‌کند. (3130)

130 (3130)

و آن حضرت وقتی از صفّین بازگشت به گورستان بیرون کوفه نظر کرد و فرمود:ای صاحبان سراهای وحشت زا، و مکانهای بی‌آب و گیاه، و قبرهای