نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 253

131 (3131)

آن حضرت شنید مردی به نکوهش دنیا بر خاسته، فرمود: ای کسی که دنیا را نکوهش می‌کنی، در حالی که به نیرنگ آن فریفته‌ای، و به اباطیلش گول خورده‌ای، آیا فریفته دنیایی و آن را مذمّت می‌نمایی؟! تو بر گردن دنیا گناه بار می‌کنی یا دنیا بر گردن تو؟چه زمان دنیا تو را سرگردان کرد یا چه وقتی فریبت داد؟ آیا به جایگاهی که پدرانت

132 (3132)

و آن حضرت فرمود: خدا را فرشته‌ای است که هر روز فریاد بر می‌دارد، بزایید برای مردن، و گرد آورید برای نابود شدن، و بنا کنید برای خراب گشتن. (3133)

133 (3133)

و آن حضرت فرمود: دنیا خانه گذر است نه جای ماندن، و مردم در آن دو کس‌اند: مردی که وجودش را به گناه فروخت و خود را تباه کرد و مردی که خود را به طاعت خرید و آزاد نمود.

(3134) 134

و آن حضرت فرمود: دوست دوست نیست مگر اینکه برادر دینی خود را در سه موضع بپاید: در رنج و بلا، و پشت سر، و هنگامی که از دنیا برود. (3135)

135 (3135)

و آن حضرت فرمود: هر که را چهار چیز بخشند از چهار چیز محروم ننمایند: آن را که دعا بخشند از اجابت، و هر که را توبه بخشند از قبول، و هر که را استغفار بخشند از آمرزش، و هر که را شکر بخشند از اضافه شدن نعمت محروم ننمایند.گواه این واقعیات در کتاب خداست، خداوند در مسأله دعا فرمود: «مرا بخوانید شما را اجابت کنم.» و در استغفار فرمود: «آن که کار زشت کند یا بر خود ستم روا دارد آن گاه از خدا آمرزش خواهد خدا را آمرزنده و رحیم یابد.» و در باره شکر فرمود: «اگر شکر کنید به شما می‌افزایم.» و در توبه فرمود: «بازگشت به خداوند برای آنهایی است که از