نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 264

189 (3189)

و آن حضرت فرمود: هر که را صبر نجات ندهد بی‌تابی هلاک کند. (3190)

190 (3190)

و آن حضرت فرمود: شگفتا! آیا خلافت به دلیل مصاحبت با پیامبر بر پا می‌شود، ولی با مصاحبت و خویشی به وجود نمی‌آید؟! در این معنا شعری از حضرت روایت شده که چنین است:اگر با شورا حکومت را به دست گرفتی، چه شورایی بود که رأی دهندگانش غایب بودند؟

191 (3191)

و آن حضرت فرمود: انسان در دنیا هدفی است که مرگها به جانب او تیر می‌اندازند، و غارت شده‌ای است که بلاها به سویش می‌شتابند. با هر نوشیدنیش جرعه‌ای جهنده در گلو، و با هر لقمه‌اش گلو گیری است. بنده به نعمتی نمی‌رسد مگر به بهای از دست دادن نعمتی دیگر، و به پیشواز روزی از عمرش نمی‌رود مگر به جدایی روزی دیگر از مدت عمرش. پس یاران مرگیم، و وجودمان نشانه تیر مردن‌ها، از کجا امید به ماندن داشته باشیم؟ این روز و شب چیزی را بالا نبردند مگر اینکه در خراب کردن آنچه ساخته، و پراکندن آنچه فراهم نموده بودند به شتاب باز گشتند. (3192)

192 (3192)

و آن حضرت فرمود: فرزند آدم! آنچه بیش از حاجت خود به دست آوردی نسبت به آن

194 (3194)

و آن حضرت می‌فرمود: وقتی به خشم آمدم چه زمانی خشمم را فرونشانم، آیا هنگامی که از انتقام ناتوانم و به من گفته شود: اگر صبر می‌کردی بهتر بود؟! یا وقتی که قدرت بر کیفر دارم و به من گفته شود: اگر می‌بخشیدی بهتر بود؟!(3195)