نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 288

و آن حضرت فرمود: گناهی که پس از آن مهلت یافتم تا دو رکعت نماز به جای آورم اندوهگینم نکرد، و از خداوند عافیت می‌خواهم. (3300)

300 (3300)

از آن حضرت سؤال شد: خداوند چگونه حساب مردم را با این همه جمعیت می‌رسد؟ فرمود:همان گونه که با این جمعیت رزقشان می‌دهد.پرسیدند: در حالی که خدا را نمی‌بینند چگونه به حساب آنها می‌رسد؟ فرمود: همان گونه که آنان را روزی می‌دهد در حالی که او را نمی‌بینند. (3301)

301 (3301)

و آن حضرت فرمود: فرستاده تو نزد دیگران بیان کننده عقل توست، و نامه‌ات رساترین چیزی است که از جانب تو سخن می‌گوید.

302 (3302)

و آن حضرت فرمود: کسی که بلا و گرفتاری بر او سخت شده نیازمندتر به دعا نیست از تندرستی که از بلا ایمن نمی‌باشد. (3303)

303 (3303)

و آن حضرت فرمود: مردم فرزندان دنیایند، مرد بر دوستی مادرش سرزنش نمی‌شود. (3304)

304 (3304)