نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 321

آن حضرت فرمود: بنی امیه را عرصه مهلتی است که در آن می‌رانند، جون بینشان اختلاف پیدا شود اگر کفتارها فریبشان دهند بر آنان پیروزی یابند.«مرود» در اینجا مفعل است از «ارواد» و آن مهلت دادن است. این از فصیح‌ترین و شگفت ترین کلام است، گویی امام علیه السّلام مهلتی را که بنی امیه در آن بودند تشبیه به میدانی کرده که تا پایان آن می‌تازند، و چون به نهایتش رسند نظام حکومتشان از بین می‌رود.

465 (3465)

و آن حضرت در مدح انصار فرمود: به خدا قسم اسلام را با بی‌نیازی پرورش دادند همچنانکه کرّه اسب از شیر گرفته تربیت می‌شود، با دست‌های بخشنده، و زبانهای برنده. 66 (3466) 6

466 (3466)

و آن حضرت فرمود: دیده سربند نشیمن‌گاه است.این سخن از کنایات شگفت‌آور است، انگار امام نشیمن‌گاه را به مشک و چشم را به بند تشبیه نموده، چون بند را رها کنند مشک نمی‌تواند آنچه را در آن است نگاه دارد.مشهورتر و ظاهرتر این است که این قطعه از سخنان رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله است، و عده‌ای آن را از امیر المؤمنین علیه السّلام روایت کرده‌اند. و این سخن را مبرّد در کتاب «المقتضب» در باب لفظ به حروف ذکر نموده، و ما در رابطه با این کنایه در کتاب خود که به مجازات آثار نبویه نامیده شده سخن گفته‌ایم. (3467)

467 (3467)

در یکی از سخنان خود فرمود: بر آنان حاکمی حکومت کرد که حق را بر پا داشت و استقامت نمود، تا دین استقرار گرفت.

468 (3468)

و آن حضرت فرمود: بر مردم زمانی رسد بسیار سخت، که توانگران در آن زمان از آنچه در دست دارند انفاق نکنند در حالی که به نگاه‌داری مال امر نشده‌اند، خداوند سبحان فرموده: «احسان بین خود را فراموش نکنید». در آن زمان بدکاران بلند مرتبه، و خوبان خوار می‌شوند، تهیدستان هستی خود را از روی ناچاری به قیمت اندک می‌فروشند (و توانگران می‌خرند) در حالی که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله از چنین خرید و فروشی منع کرده. (3469)

469 (3469)