نهج‌البلاغه: خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمتهای حضرت امیرمومنان علی (علیه‌السلام) صفحه 322

و آن حضرت فرمود: دو نفر در رابطه با من هلاک می‌شوند: عاشق غلوّ کننده، و دشمن متجاوز از حد. (تکرار شماره 117)(3470)

470 (3470)

از توحید و عدل از آن حضرت سؤال شد، فرمود: توحید آن است که خدا را در وهم نیاوری، و عدل آن است که او را متّهم نکنی.

471 (3471)

و آن حضرت فرمود: در خاموشی از سخن حکیمانه خیری نیست، چنانکه در گفتار جاهلانه خیری وجود ندارد. (تکرار شماره 182)(3472)

472 (3472)

در دعایی که با آن طلب باران نمود، گفت: خداوندا، ما را به ابرهای رام سیراب کن، نه ابرهای سرکش.این سخنی است عجیب رسا، چه اینکه آن حضرت علیه السّلام ابرهای دارای رعد و برق و طوفان و صاعقه را به شترهای سرکشی که بار را از پشت خود می‌اندازند، و سواران خود را به زمین می‌زنند، و ابرهای خالی از این امور وحشت‌زا را به شترهای رامی که شیرشان را می‌دوشند و آنها هم فرمان می‌برند، و بر آنها سوار می‌شوند و آنها هم خوشرفتاری می‌کنند تشبیه نموده. (3473)

473 (3473)

به حضرت گفتند: ای امیر مؤمنان، چه می‌شد اگر مویت را خضاب می‌کردی؟ آن حضرت فرمود:خضاب آرایش است و ما در عزا هستیم.

474 (3474)