ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 1004

(زیرا واداشتن مردم را به کناره گیری از فتنه و نقل فرمایش حضرت رسول صلی الله علیه و آله به حسب ظاهر درست و به سود تو است چون منظورت آن است که مردم را از همراهی من باز داری، ولی چون در حقیقت جنگ من با اصحاب جمل فتنه و تباهکاری نیست بلکه جلوگیر فتنه و سبب آسایش است پس مخالفت تو و آن را به ناحق فتنه پنداشتن به زیان تو است، برای آنکه در دنیا به کیفر من و در آخرت به عذاب الهی گرفتار خواهی شد( پس هر گاه آورنده پیغام من نزد تو آمد دامنت را به کمر زن و بندت را استوار ببند و از سوراخ و جایگاهت )کوفه( بیرون بیا )نپندار که مانند سوسمار در سوراخ آسوده می مانی( و آنها که با تو هستند )یارانت( را بخوان و برانگیز )به یاری ما وادار( پس اگر )کار ما را( راست پنداشته باور نمودی )به سوی ما( بیا، و اگر ترسیدی )در پیروی از ما سست بودی( دور شو )از حکومت و لشگر کناره گیر( و سوگند به خدا هر جا باشی تو را می آورند و رها نمی کنند تا اینکه کره تو با شیرت و گداخته ات با ناگداخته ات آمیخته گردد )این جمله مثلی است اشاره به اینکه تو را زیر و زبر کنم( و تا اینکه فرصت نشستن نیافته از پیش رویت بترسی مانند ترسیدن از پشت سرت )هیچگونه آسوده نباشی نه از جلو و نه از عقب( و فتنه اصحاب جمل فتنه ای نیست که تو آن را آسان پنداری، بلکه مصیبت