ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 1008

( بنی اسد گفته: مستقبلین ریاح الصیف تضربهم بحاصب بین اغوار و جلمود یعنی رو آورنده به بادهای تابستانی که سنگ ریزه را بین زمینهای نشیب و سنگ بزرگ برمیدارد و بر ایشان می زند )اشاره به اینکه چون سنگریزه های آن بادها تیر و نیزه و شمشیر به تو و لشگرت خواهد بارید(. و شمشیری که با آن به جد )مادری( تو )عتبه ابن ربیعه( و بدائیت )ولید ابن عتبه( و برادرت )حنظله ابن ابی سفیان( در یکجا )جنگ بدر( زدم نزد من است، و به خدا سوگند تو آنچنانکه من دانستم دلت در غلاف )فتنه و گمراهی است که پند و اندرز به آن سودی نبخشد( و خردت سست و کم است )که به راه حق قدم می نهی( و سزاوار آن است که درباره تو گفته شود بر نردبانی بالا رفته ای که به تو نشان داده جای بلند بدی را که به زیان تو است نه به سودت، زیرا طلب نمودی چیزی را که گمشده تو نیست، و چرانیدی چراکننده ای را که مال تو نمی باشد، و خواستی امری را که شایسته آن نیستی و از معدن آن دوری، پس چه دور است گفتار تو از کردارت!! (زیرا می گوئی من درصدد خونخواهی عثمانم و می خواهم یاری مظلوم و ستمکشیده نموده از فساد و ناشایسته جلوگیری نمایم، ولی کردارت ستم و تباهکاری و یاغی شدن بر امام زمان خود می باشد) و زود به عموها و دائیها (خویشانت) مانند شدی که ایشان را بدبختی