ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 1216

امام علیه السلام (درباره سخن) فرموده است: سخن در قید و بند تو می باشد تا آن را نگفته ای و چون به زبان آوردی تو در بند آن هستی (پیشتر تو بر آن مسلط بودی و اکنون آن بر تو چه سود رساند چه زیان) پس زبانت را (در خزینه دهان) نگاه دار چنانکه طلا و نقره را در خزینه مینهی که بسا یک کلمه نعمتی را از دست می دهد و عذاب و گرفتاری پیش می آورد (بنابراین باید پرگوئی نکرده پیش از اندیشه سخن نگفت).

حکمت 374

امام علیه السلام (نیز درباره سخن) فرموده است: آنچه را نمی دانی مگو (چون یا دروغ است یا احتمال دروغ در آن می رود و دیگر از سخن روی جهل و نادانی واجب است دوری گزید) بلکه هر چه را هم می دانی مگو (چون ممکن است برای خودت یا برای دیگری زیان داشته باشد مانند فاش کردن راز کسی) زیرا خداوند سبحان بر همه اعضاء و اندام تو احکامی را واجب کرده که روز قیامت به آنها بر تو دلیل و بهانه می آورد (مثلا می فرماید به تو زبان دادم که سخن حق و بجا گوئی و چون اطاعت نکردی شایسته عذاب و کیفر هستی).

حکمت 375

امام علیه السلام (در ترغیب به دوری از معصیت) فرموده است: بترس از اینکه خدا تو را در معصیت خود بیند و نزد طاعتش نیابد که از زیانکاران می باشی، و هر گاه توانا باشی بر طاعت خدا توانا باش، و اگر ناتوان بودی از معصیت خدا ناتوان باش (نه آنکه نماز را بر اثر ضعف و سستی نشسته بخوانی و هنگام آزار رساندن به جلدی برخیزی پس تا می توانی نماز را ایستاده بخوان و چون خواستی آزار رسانی بنشین و خودداری کن).

حکمت 376