ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام) صفحه 730

از خطبه های آن حضرت علیه السلام است (در پرهیزکاری و دل نبستن به دنیا): سپاس خداوند را سزا است که (موجب) سپاسگزاری او (نعمتهای بیشمارش) در بین آفریدگان منتشر، و لشگر او (فرشتگان و انبیاء اوصیاء و مومنین که جهاد کننده در راه دین او هستند بر دشمنایش) غالب، و بزرگی او (از هر چیز) برتر است، او را بر نعمتهای پی در پی و بر بخششهای بزرگش (که خردها در برابر آن ناتوان و زبان از شمارش وامانده است) سپاس میگزارم، خداوندی که بسیار بردبار است (گناهکاران را زود کیفر نمیدهد) و (تقصیر ایشان را که قابل عفو و گذشت است) می بخشد، و در آنچه حکم کرده (مقدر و امر فرموده بر رونق حکمت و مصلحت) به عدل و انصاف رفتار نموده، و به آنچه می گذرد و آنچه گذشته دانا است (دانائی او در برابر آینده و گذشته یکسان است) به دانائی خود (که عین ذات او است) ایجادکننده آفریدگان، و به امر و فرمان خویش (که چیزی از آن جلوگیری نمی تواند کرد) خلق کننده آنان است بدون پیروی کردن و آموختن (از دیگری) و بدون بهره مند شدن از نمونه صنعت کار دوراندیشی (زیرا او مبدءالمبادی و اولی است که اولی برای او فرض نمی شود) و بدون برخوردن به خطاء و اشتباهی و بدون گ

ردآوردن جماعتی (از خردمندان و دانایان تا با ایشان مشورت نماید، زیرا او عین علم است،