تحریف ناپذیری قرآن صفحه 116

شده‌اند؛ لیکن هر کس که اندک آشنایی با آیات قرآنی داشته باشد، اذعان می‌کند که این موارد هرگز وحی قرآنی نیستند؛ چون نه تنها در آنها مضامین بلند، گوارایی، طراوت و دیگر اوصاف کلام خدا یافت نمی‌شود، بلکه تناقض و اختلاف نیز به چشم می‌خورد.

اگر آنها از ناحیه‌ی خدا بودند، جای این اضطراب و اختلاف نبود. خداوند سبحان می‌فرماید:

... وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً (1)؛ اگر [قرآن از ناحیه‌ی غیر خدا بود، در آن اختلاف زیاد می‌یافتند.

محمد خطیب در این زمینه می‌نویسد:

نزد هر خردمندی آشکار است، آیاتی که در آنها ادعای نسخ التلاوة شده است، مانند: «إنا أنزلنا المال لاقام الصلوة و ایتاء الزکاة و لو ان لابن آدم و ادیا لا حبّ ...»، «ان اللّه سیؤید هذا الدین باقوام لاخلاق لهم» و «یا ایها الذین آمنوا لا تقولوا ما لا تفعلون فتکتب شهادة فی اعناقکم ...» (و نمونه‌های زیاد دیگری که در این‌جا مجال گفتن تمام آنها نیست) از سنخ کلام خالق نیست و در آن گوارایی و تازگی و خرّمی سخن خدا وجود ندارد. چگونه می‌توان این الفاظ را به پروردگار جهان نسبت داد، در حالی که بشر از سخافت الفاظ آنها مشمئز و دل زده می‌شود؟! (2)

صبحی صالح نیز می‌گوید:

از کتاب صحیح ابن حبّان استفاده می‌شود آیه‌ای که ادّعا شده الفاظش منسوخ است، از سوره‌ی احزاب می‌باشد و از سوره‌ی نور نیست، این، هم دلالت بر اضطراب آیه‌ی مزعوم می‌کند و هم سنخیتش را با قرآن ابطال می‌نماید. (3)

1- 1. سوره‌ی نساء 4، آیه‌ی 64.
2- 2. محمد خطیب، الفرقان، ص 157- 158.
3- 3. صبحی صالح، مباحث فی علوم القرآن، ص 266.