تحریف ناپذیری قرآن صفحه 130

عَنِ الْأَنْفالِ (1) که بدون کلمه‌ی «عن» نیز قرائت شده است؛ (2) یا آیه‌ی یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ ... (3) که در آن تعبیر «فی علی» برای بیان مورد نزول به کار رفته است. (4)

و نیز در آیه‌ی إِنَّ اللَّهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ (5) که در برخی از روایات، «آل ابراهیم» در این آیه، به عترت طاهره از آل محمد صلّی اللّه علیه و اله تفسیر شده است؛ (6) چون خداوند کسانی را بر می‌گزیند که پاک و معصوم باشند و آنان جز برخی از آل ابراهیم که همان عترت طاهره‌اند نخواهند بود (7) و یا آیه‌ی شریفه‌ی کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ ... (8) که در مقام بیان اتم مصادیق، به «خیر ائمة» (9) تعبیر شده است و ... (- بخش اول، پرسش 22- 29).

مقدمه‌ی سوم محدث نوری درباره‌ی دیدگاه‌های دانشمندان امامیه رحمهم اللّه در زمینه‌ی مورد بحث است. پیش از این دیدگاه‌های دانشمندان شیعی را ملاحظه کردید؛ (- پرسش 4- 7) بدون تردید می‌توان ادعا کرد که محققان امامیه به قول بر صیانت قرآن از تحریف اجماع دارند. در این جا بزرگ‌ترین لغزش محدث نوری در این است که به صاحبان کتاب‌های حدیثی و تفاسیر روایی (بالمأثور) نسبت تحریف می‌دهد؛ حال آن که شأن آنان جمع‌آوری احادیث از هر دو گروه است: روایاتی که بر سلامت قرآن از تحریف دلالت دارند و روایاتی که در ظاهر دلالت بر تحریف دارند؛ بدون آن

1- 1. سوره‌ی انفال 8، آیه‌ی 1.
2- 2. ر. ک: محمد بن جریر طبری، جامع البیان فی تأویل آی القرآن، ج 6، ص 176 و محمد بن حسن طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج 5، ص 86.
3- 3. سوره‌ی مائده 5، آیه‌ی 67.
4- 4. ر. ک: سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور، ج 3، ص 17.
5- 5. سوره‌ی آل عمران 3، آیه‌ی 33.
6- 6. ر. ک: سیوطی، جلال الدین، پیشین: ج 2، ص 179- 180 و شیخ ابو جعفر صدوق، الامالی المجالس، المجلس الثلاثون، الحدیث الاول، عیون اخبار الرضا علیه السّلام، ج 1، باب 45، ص 448.
7- 7. فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی علوم القرآن، ج 1، ص 735.
8- 8. سوره‌ی آل عمران 3، آیه‌ی 110.
9- 9. ر. ک: محمد بن مسعود عیاشی، کتاب التفسیر تفسیر العیاشی، تصحیح: محلاتی، ج 1، ص 195، رقم 128.