تحریف ناپذیری قرآن صفحه 144

کتاب الاستغاثة از علی بن احمد ابی القاسم کوفی (م. 325 ق.)، که نجاشی درباره‌ی وی می‌گوید:

وی در پایان کارش به غلوّ گرایید و مذهبش فاسد شد. وی کتاب‌های زیادی نگاشته، لیکن بیش‌تر آنها فاسد است.

شیخ طوسی نیز همین دیدگاه را درباره‌ی وی دارد. (1)

تفسیر منسوب الی امام حسن عسکری علیه السّلام که به روایت علی بن محمد سیار و شاگردش، یوسف بن علی بن زیاد است که هر دو مجهول‌اند (2) و متن خود تفسیر نیز نشان می‌دهد که با گفتار معصوم سنخیتی ندارد؛

کتاب مشارق الانوار از حافظ رجب برسی؛ (3)

کتاب دبستان مذاهب از آذر کیوان زردشتی که در آن سوره‌ی نورین آمده است؛ رساله‌ای که نام‌های گوناگون دارد و به افراد متعددی منسوب است؛ از جمله با نام «رسالة الناسخ و المنسوخ» منسوب به سعد بن عبد اللّه اشعری (م. 301 ق.)، «ما ورد فی صنوف آیات القرآن» منسوب به محمد بن ابراهیم نعمانی (م. 360 ق.) و «رسالة المحکم و المتشابه» منسوب به علم الهدی سید مرتضی (م. 436 ق.)؛

کتاب القرائات یا کتاب التنزیل و التحریف از احمد بن محمد سیاری، که محدث نوری بیش از 3/ 1 این روایات را از این کتاب گرفته است؛ این کتاب در عرف محققان جای چون و چرای فراوان دارد (4) و همه‌ی رجال‌شناسان مؤلف آن را نیز تضعیف کرده‌اند. (5)

تعداد 129 حدیث از این باب از کتاب پر ارج مجمع البیان لعلوم القرآن از علامه فضل

1- 1. ر. ک: همان، ج 11، ص 246- 247.
2- 2. ر. ک: همان، ج 17، ص 157.
3- 3. ر. ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار، ج 1، ص 10، ایشان می‌گوید:

«این کتاب مشتمل بر اموری است که از غلوّ و خلط و اشتباه حکایت دارد».

4- 4. ر. ک: ابو العباس النجاشی، همان، ج 2، ص 865 و نیز: ابو جعفر طوسی، الفهرست، ص 411 و سید ابو القاسم خویی، همان، ج 2، ص 282، رقم 871.
5- 5. ر. ک: ابو العباس النجاشی، همان؛ ابو جعفر طوسی، همان و سید ابو القاسم خویی، همان، رقم 47.