تحریف ناپذیری قرآن صفحه 208

دارد و در آن می‌گوید:

... ما، در مسائل طرابلسیات درستی قرآن را از هر جهت، روشن ساختیم و گفتیم در این کتاب نقص، تبدیل و تغییر و دگرگونی نیست .... (1)

ثانیا، اگر این دیدگاه را به سید مرتضی نسبت داده‌اند، پس چطور ابن حزم (م. 456 ه. ق) که معاصر ایشان است می‌گوید: «شریف مرتضی از امامیه، منکر قول به تحریف قرآن است ...»؛ (2) پس به گمان دکتر قفاری، یا باید این عبارت را بعدا در کتاب الفصل ابن حزم افزوده باشند، یا آن که ابن حزم بدون مدرک و دلیل سخن گفته است، که در هر دو صورت، کتاب ابن حزم از اعتبار ساقط خواهد بود.

ثالثا، قفاری می‌گوید: سید مرتضی رحمه اللّه تقیه کرده است، و دلیل آن را چنین می‌آورد:

شریف مرتضی در کتاب الشافی درباره‌ی مطاعن عثمان گفته است: وی مردم را بر قرائت زید بن ثابت گرد آورد و سایر مصاحف را که مشکوک بودند، سوزاند ..

بدون شک این سخن از شریف مرتضی با دیدگاهش درباره‌ی سلامت قرآن از تحریف تنافی دارد ... و این حکایت از تقیه در دیدگاه وی می‌کند؛ افزون بر آن که گفتار وی درباره‌ی سوزاندن مصاحف، طعن در کتاب خداست ... بلکه باید گفت کار عثمان در سوزاندن، از بزرگ‌ترین مناقب وی به حساب می‌آید، کاری که اجماع امت آن را پذیرفته بودند. (3)

ما به زودی درباره‌ی گرایش به تقیه در مسأله‌ی تحریف ناپذیری قرآن بحث خواهیم کرد؛ لیکن در این جا از دکتر قفاری می‌پرسیم چطور اگر سوزاندن مصاحف را از مطاعن عثمان بنامیم موجب تناقض در کلام سید مرتضی و نیز حصول «تقیه» می‌گردد،

1- 1. علم الهدی شریف مرتضی، الذخیره فی علم الکلام، تحقیق سید احمد حسینی، ص 364- 365.
2- 2. علی بن حزم، الفصل فی الملل و الاهواء و النحل، تحقیق محمد بن ابراهیم نصر، ج 5، ص 40.
3- 3. ناصر قفاری، همان، ص 294.