تحریف ناپذیری قرآن صفحه 5

بررسی واژه‌ی «تحریف» و تعیین موضوع بحث

تحریف از ریشه‌ی «حرف» (لبه و کناره (1)) به معنای مایل کردن و بردن به کنار و دگرگون ساختن آمده (2) و تحریف سخن به معنای متمایل ساختن معنای کلام از مقصود گوینده (3) و در نتیجه، ایجاد نوعی دگرگونی در آن است. نخستین بار این واژه در قرآن و سپس در احادیث به کار رفته است.

در یک نگاه کلی، تحریف قرآن را می‌توان به دو نوع معنوی و لفظی تقسیم کرد.

مقصود از «تحریف معنوی» برداشت انحرافی و تفسیر و توجیه سخن بر خلاف مقصود گوینده است. این نوع تحریف به طور قطع درباره‌ی قرآن رخ داده است و امام علی علیه السّلام نیز از وقوع آن در زمان خود و آینده، و (4) قرآن مجید نیز از وقوع این نوع تحریف در کتاب‌های آسمانی گذشته گزارش داده‌اند. (5)

چه تحریف در الفاظ آنها به طور مستقیم رخ داده باشد و یا ابتدا در معنای الفاظ و

1- 1. معجم مقاییس اللغة، تحقیق عبد السلام محمد هارون، ج 2، ص 42؛ راغب اصفهانی، معجم مفردات الفاظ قرآن، ص 113 «ماده‌ی ح. ر. ف».
2- 2. معجم مقاییس اللغة، ج 2، ص 43.
3- 3. العین، ص 173.
4- 4. ر. ک: نهج البلاغه، خطبه‌ی 17؛ کافی: ج 1، ص 151.
5- 5. ر. ک: سوره‌ی بقره 2، آیه‌ی 75 و سوره‌ی نساء 4، آیه‌ی 46.