تحریف ناپذیری قرآن صفحه 56

این قول محدث نوری است؛ لیکن، اگر منصفانه در این احادیث تأمل کنیم، در می‌یابیم آنها از نظر صدور، قطعی نیستند؛ چون به حد تواتر نمی‌رسند؛ بلکه در حد اخبار آحاد نیز، به لحاظ ضعف سند، مخدوش‌اند و (بر فرض صدور) از نظر مضمون نیز با اساسا ربطی به مصحف امام علی علیه السّلام ندارند و یا در دلالت بر زیادت به معنای مدعا (نقصان در متن آیات قرآن) ناقص‌اند.

اخباری که محدث نوری برای ادعایش آورده است عبارت‌اند از:

الف) گروهی از اخبار که ظاهرشان نشان می‌دهد که این اضافات از قبیل شرح و تفسیر و یا قرائت است؛ مانند کلمه‌ی «و هی صلوة العصر» بعد از ... وَ الصَّلاةِ الْوُسْطی (1) و جمله‌ی «الی آخر الدهر» بعد از إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ (2) و تعبیر «آل محمد» در آیه‌ی إنّ اللّه اصطفی آدم و نوحا و آل إبراهیم و آل عمران- و آل محمد- علی العالمین (3) و ... (4)

این موارد به شرح و تفسیر آیات شبیه‌ترند تا به تعابیری از جوهره‌ی قرآن. در این روایات- بر فرض صحت صدور- نماز وسطی را به نماز عصر تفسیر کرده و درباره‌ی خسارت انسان قید همیشگی را برای توضیح افزوده و آل محمد که قطعا جزو آل ابراهیم می‌باشند را تعیین کرده است و یا یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ که «یسألونک الانفال»، نیز قرائت شده است و این قرائتی معتبر است. (5)

ب) حدیثی از طریق احمد بن محمد السیاری است (همان طور که قبلا ملاحظه کردید، دانشمندان علم رجال بالاتفاق این شخص را ضعیف الحدیث و فاسد المذهب می‌شناسند و کتاب القرائات وی را از اعتبار ساقط می‌دانند؛ (6) افزون بر آن، متن روایت

1- 1. همان، ص 105 و ر. ک: قاسم بن سلام، همان، ص 165.
2- 2. همان، ص 106 و ر. ک: جلال الدین سیوطی، الدرّ المنثور، ج 6، ص 65.
3- 3. همان، ص 106 و ر. ک: حاکم حسکانی، همان، ج 1، ص 125.
4- 4. همان، ص 106 به بعد.
5- 5. ابو جعفر طوسی، التبیان، ج 5، ص 86- 87 و ر. ک: محمد بن جریر طبری، جامع البیان عن تأویل آی القران، ج 6، ص 174.
6- 6. ر. ک: نگارنده، همان، ص 59- 86.