تحریف ناپذیری قرآن صفحه 7

به اتفاق امامیه هم چنان به علاج احادیث در این زمینه پرداختند و به تحریف ناپذیری قرآن گواهی دادند که به زودی با اسامی بسیاری از آنان آشنا خواهید شد، تنها کتاب فصل الخطاب محدث نوری (م/ 1320 ه ق) چالشی دیگر در این بستر تاریخی به شمار می‌آید.

پس از تألیف کتاب فصل الخطاب دانشمندان امامیه به این مسأله توجه افزون‌تری نشان دادند و ده‌ها کتاب مستقل در زمینه‌ی سلامت قرآن از تحریف به رشته‌ی تحریر در آوردند که فهرستی از این کتاب‌ها را به زودی در بخش دوم خواهید دید.

پس از قرآن، کهن‌ترین سند تاریخی که هم‌اکنون در دست‌رس ماست و با بیان اوصاف و ویژگی‌های قرآن بر سلامت این کتاب گواهی می‌دهد، فرازهایی از دعاهای زبور آل محمد، صحیفه‌ی سجادیه است. (1) در احادیث پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله افزون بر احادیث زیادی که درباره‌ی فضایل قرآن در منابع فریقین نقل شده، (2) احادیث عرض اخبار بر کتاب خدا، (3) پناه بردن به قرآن در هنگام هجوم شبهه‌ها و فتنه‌ها (4) و حدیث ثقلین (که به صورت متواتر در منابع فریقین آمده است) (5) نیز پیشینه‌ی بحث را با قدمت نزول قرآن همگام می‌سازد؛ چون این اوصاف برای قرآن با تحریف و تبدیل در الفاظ آن سر سازش ندارد.

پس از آیات و احادیث نبوی، خطبه‌ی فدکیه‌ی زهرای مرضیه علیها السّلام که بخش قابل توجهی از آن به بیان ویژگی‌های قرآن پرداخته (6) و سپس خطبه‌ها و نامه‌های امام علی علیه السّلام

1- 1. مانند دعای 42.
2- 2. ر. ک: متقی هندی، کنز العمال، ج 2، ص 284- 293 و محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج 92، ص 12- 33.
3- 3. محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج 1، ص 69، رقم 1؛ محمد بن مسعود عیاشی، تفسیر عیاشی، ج 1، ص 8، رقم 2 و محمد بن حسن طوسی، امالی طوسی، ج 2، ص 227، رقم 4.
4- 4. محمد بن یعقوب کلینی، همان، ج 2، ص 598- 599، رقم 2.
5- 5. ر. ک: کتاب اللّه و اهل البیت فی حدیث الثقلین؛ راضی، «الهوامش التحقیقیة»، ص 327 و میر حامد حسین، عبقات الانوار، ج 1، ص 17- 327 و ج 2، ص 10- 392.
6- 6. ابن ابی طیغور، بلاغات النساء، ص 28 و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج 1، ص 483.