کتابخانه بالقرآن

نهج البلاغه موضوعی صفحه 430

صفحه 430

روزگار، بدن ها را کهنه و آرزوها را نو و مرگ را نزدیک و خواسته ها را درو می سازد، کسی که به آن دست یابد، خسته گردد و آن که به آن نرسد، رنج برد. (1020)

الرکون الی الدنیا مع ما تعاین منها جهل

تکیه بر دنیا زدن با آن چه که با چشم خود می نگری نادانی است. (1021)

من هوان الدنیا علی الله، انه لا یعصی الافیها، و لا ینال ما عنده الا بترکها

از پستی دنیاست که خداوند جز در آن نافرمانی نشود و بدانچه در مائده لطف اوست نتوان رسید مگر بر ترک آن. (1022)

من لهج قلبه بحب الدنیا التاط قلبه منها بثلاث:

هم لا یغبه، و حرص لا یترکه، و امل لا یدرکه