کتابخانه بالقرآن

نهج البلاغه موضوعی صفحه 656

صفحه 656

قد انصاحت جبالنا … ندعوک حین قنط الانام، و منع الغمام، فانک تنزل الغیث من بعد ما قنطوا، و تنشر رحمتک و انت الولی الحمید.

خداوندا!

نباتات کوه های ما از خشکسالی افسردند، (آفریدگارا)!

تو را می خوانیم در موقعی که نومیدی مردم را در خود فرو برده و ابرها از باریدن ممنوع گشته؛ زیرا تویی که باران را پس از آن که مردم در نومیدی فرو رفته نازل نموده و رحمتت را بر آنان می گسترانی و تویی ولی نعمت ها و ستوده در همه صفات و احوال. (1609)

1617. نومیدی از رحمت خدا

اعلم ان الذی بیده خزائن السموات و الارض قد اذن لک فی الدعاء، و تکفل لک بالاجابه … فلا یقنطنک ابطاء اجابته، فان العطیه علی قدر النیه.

توجه داشته باش که آن کس که گنیجینه های آسمان ها و زمین را در دست دارد به تو سفارش کرد حاجت های خود را از او بخواهی و خودش هم متعهد شده که حاجت را برآورد. پس اگر خدا حاجتت را به تاخیر انداخت مایوس نباش؛ زیرا اعطای خدا به مقدار نیت است. (1610)

1618. خوش گمانی نسبت به خدا

ان استطعتم ان یشتد خوفکم من الله، و ان یحسن ظنکم به، فاجمعوا بینهما، فان العبد انما یکون حسن ظنه بربه علی قدر خوفه من ربه، و ان احسن الناس ظنا بالله اشدهم خوفا لله.

اگر نتوانستید که ترس خودتان را از خدا افزایش دهید و حسن ظن خود را نسبت به خدا حفظ کنید، باید ترس از خدا و حسن ظن نسبت به او را با هم نگهداری کنید؛ زیرا حسن ظن بندگان خدا باید به اندازه ترس آنان نسبت به خدا باشد، بهترین گمان نسبت به خدا، شدیدترین ترس از خدا را همراه دارد. (1611)