- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
ذات خود مسور است و از ابدیت
خود هم رنج نمی برد زیرا رنج بردن نتیجه ی کمبودی است و چنانچه یاد شد کمبودی آنجا راه ندارد.
و انسان اگر بخواهد سکون و آرامش واقعی یابد و از وحشت تنهائی و دل بستن به چیزهای فانی رهائی یابد باید با خدا انس گیرد و او را ولی و کارگزار خود قرار دهد.
چنانکه در قرآن کریم می فرماید «الذین آمنوا و تطمئن قلوبهم بذکر الله الا بذکر الله تطمئن القلوب»(1).
(آن کسانی که ایمان آوردند و دلهایشان به یاد خدا آرامش می یابد کسانی هستند که به خدا رجوع می کنند، آگاه باشید که به یاد خدا دلها آرام می گیرد) و امام علیه السلام در دعای کمیل در مقام مناجات عرض می کند «یا نور المستوحشین فی الظلم» ای کسی که روشنی وحشت زدگان در تاریکیهای حوادث زندگی هستی.
و از این جهت عارفان و مخلصان و قانتان درگاه خداوندی تنها به او انس می گیرند و در کشاکش زندگی و ناملایمات حیاتی خود را نمی بازند و با اعتماد به پروردگار بر سختیها پیروز می گردند، ولی کسانی که بخدا ایمان ندارند و یا در مرتبه ی ضعیف ایمان هستند، ناملایمات زندگی همواره آنان را رنج می دهد و نقطه ی اتکائی هم