- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- اشاره ی حسی 85
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
سازش داده است که جز نتیجه ی مطلوب برای جهان آفرینش ندارند.
سوم به قرار دادن غریزه در موجودات اشاره فرموده است که خداوند در نهاد و سرشت هر موجودی دستگاه خود کاری قرار داده که او را به جانب حفظ و ادامه ی حیات و بقاء نسل و... راهنمائی می کند، مثلا در حیوان و انسان غریزه ی حب ذاتی (خود دوستی) را قرار داده که سبب حفظ خود و منشا بسیاری از غریزه های دیگر است. و یا غریزه ی شهوت را قرار داده که سبب حفظ جان و بدن و بقاء نسل
می گردد و غریزه ی غضب را قرار داده که وسیله ی دفاع از ناملایماتی است که در زندگی آدمی و حیوانی روی می دهد و...
و خلاصه خداوند از روی حکمت هر موجودی را به غریزه هائی که برای راهنمائی او در مسیر خلقت و رسیدن او به هدفی که برای او مشخص کرده است مجهز ساخته است. چنانچه در آیه ی شریفه می فرماید «قال ربنا الذی اعطی کل شی ء خلقه ثم هدی»(6).
(موسی گفت پروردگار ما آن کسی است که هر چیزی آفرینش ویژه ی او را بوی داد و او را بدان سوی راهنمائی کرد).
چهارم به صورت بندی موجودات و تمایز صورتها اشاره فرموده است، یعنی خداوند بهر موجودی صورتی خاص و شکل ویژه ای عنایت فرموده تا از موجودات دیگر متمایز و مشخص باشد.