- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه آثار 28
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- اشاره ی حسی 85
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
واژه ها: دین: بمعنی طاعت و جزاء است و به شریعت از آن جهت که باید مورد اطاعت و انقیاد قرار گیرد هم گفته می شود(1).
بنابراین دین در این جمله بمعنی انقیاد و تسلیم نسبت به شریعت و قوانین الهی (از اصول و فروع) است. کمال: کمال هر چیزی: رسیدن به حدی است که مقصود از آن بدست آید(2).
تصدیق: راست شمردن و باور کردن است(3).
اخلاص: بیزاری جستن
از هر چه غیر خداست(4).
و به عبارت دیگر ویژه کردن و دوستی خالص داشتن است.(5).
شرح: در این فراز از سخن، امام برای خدا شناسی و تسلیم فرمان او شدن، پنج مرحله و گذرگاه شمرده است که تا آدمی این مراحل را طی نکند به مرتبه کامل خداشناسی و دین حق نائل نمی شود.
مرحله ی اول: معرفت و شناسائی خداست، زیرا انسان تا خدا را نشناسد در مقابل فرمان او تسلیم نمی گردد و بطور کلی شناسائی خدا از دو راه بدست می آید: یکی از راه آثار وجود او یعنی مشاهده و مطالعه ی جهان هستی، که آدمی هر چه بیشتر و عمیق تر موجودات این جهان را بررسی کند و اسرار و رموزی را که در آفرینش آنها بکار رفته است مورد توجه قرار دهد معرف او کامل تر می گردد و