- مسئله عزت و ذلت در آيين مقدس اسلام 1
- علي و مقام 2
- علي و اقبال و ادبار مردم 2
- عزت نفس آسيب ناپذير علي در نهجالبلاغه 2
- علي و مال 2
- علي و عرصه پيكار 3
- علي و تملق گويان 3
- عزت انسان در نهجالبلاغه 3
- عزت مطلق مختص ذات اقدس الهي 3
- علل تغيير عزت و ذلت در جامعه 6
- انقلاب 6
- جهاد 10
- رابطه حكومت و مردم 16
- پاورقي 18
و حقارت.
عن علي عليهالسلام قال: «من اتعز بغير الله ذل» فهرست موضوعي غرر الحكم ص 126.
علي عليهالسلام فرمود: آنكس كه با اتكاء بغير خدا خويشتن را عزيز بحساب آورده دچار خواري و ذلت خواهد شد.
اينان كه غير خدا را برگزيدهاند و اطاعتشان را بر اطاعت خدا مقدم داشتهاند علاوه بر آنكه در قيامت استحقاق كيفر شرك دارند در دنيا نيز اغلب نگران و ناراحتند و از اينكه همانند بردگان اسير برگزيدگان خود شدهاند در باطن احساس ذلت و زبوني ميكنند و بغض و كينه آنها را در دل ميپرورند. قرآن شريف درباره اين گروه فرموده است: «و اتخذوا من دون الله آلهه ليكونوا لهم عزا كلا سيكفرون بعبادتهم و يكونون عليهم ضدا» سورهي 19 آيهي 81.
مشركان، خداي يگانه را ترك گفته و غير خدا را برگزيدهاند كه براي آنها مايه عزت و سربلندي باشد نه چنين است كه خيلي زود از عبادت و اطاعت آنه روي گردان ميشوند و بضديت و خصومتشان قيام مينمايند.
هم اكنون در عصر ما بيشتر زمامداران كشورهاي اسلامي كساني هستند كه از اتكاء بخداوند توانا سرباز زدهاند، از اطاعت باريتعالي چشم پوشيدهان، عواطف ديني ملت مسلمان و با ايمان خويش را ناديده گرفتهان براي نيل بعز قدرت دنيوي و حفط كرسي رياست خود بندگي ابر قدرتهاي شرق و غرب را پذيرا شده و اوامر ظالمانه و احيانا ضد انساني آنها را بي كم و كاست اجراء مينمايند.
اين زمامداران فرو مايه و خود فروخته، ننگ عالم اسلام و مسلماني مطرود خداوند بزرگ و پيامبر اسلامند. اينان مصداق واقعي اين آيه از قرآن كريمهان كه چهارده قرن قبل بر نبي اكرم نازل شده است:
«الذين يتخذون الكافرين اولياء من دون المومنين ايبتغون عندهم العزه فان العزه لله جميعا» سورهي 4 آيهي 139.
آنان كه كافران را بدوستي و فرمانروائي خود ميگيرند و مومنين خداوند را ترك ميگويند آيا عزت خويش را از كفار طلب ميكنند؟
اينان سخت در اشتباهند كه تمام مراتب و درجات عزت بخداوند توانا اختصاص دارد.
خدا را از ياد بردن، تعاليم الهي را ناديده انگاشتن، حق پرستي را سركوب كردن، محيط اختناق بوجود آوردن، از مردم سلب آزادي نمودن، و خلاصه با اتكاء به اجانب و از راه بزهكاري و گناه بقدرت و مقام رسيدن نه تنها پيروزي انساني و شرافتمندانه نيست بلكه در نظر علي عليهالسلام دست يافتن بهدف از راه گناه و ناپاكي خود نوعي شكست و مغلوبيت است.