جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 119

آن چشم پوشيده است.

او اين شرايط را براي امام ازم مي‌داند:

بايد كريم النفس باشد، تا شدت حرص و طمع او را به تجاوز نسبت به اموال مسلمانان برنينگيزد بايد عالم باشد، زيرا كه امام بايد مسلمان را به علم و آگاهي راهبري كند، وگرنه امت را به ضالت خواهد افكند.

بايد نرمخوي و بلند نظر باشد.

بايد در تقسيم بيت‌المال عدالت پيش گيرد و به رعايت مساوات بكوشد و به حكم تمايات و هوس خود شخصي را به ديگري ترجيح ننهد.

بايد در داد رسي و قضاوت پاك باشد، تا دست به رشوه نياايد، زير اين كار او را از صدور حكم عادانه بازخواهد داشت.

بااخره بايد سنت را به كار بندد و حدود را جاري كند اگر چه به زيان نزديكترين خويش او باشد و همان گونه كه مي‌خواهد ديگران حق او را ادا كنند، وي نيز اداي حقوق ديگرا را بر خود فرض بشمارد.

امام (ع) گفت:

«و قد علمتم انه ا ينبغي ان يكون الوالي علي الفروج و الدماء و المغانم و ااحكام و امامه المسلمين البخيل، فتكون في اموالهم نهمته و ا الجاهل فيضلهم بجهله و ا الجافي فيقطعهم بجفائه و ا الخائف للدول فيتخذ قوما دون قوم و ا المرتشي في الحكم فيذهب بالحقوق و يقف بها دون المقاطع و ا المعطل للسنه فيهلك اامه».

(خطبه‌ي 131)

«بي‌ترديد دانسته‌ايد كه سرپرست ناموس، خون، اموال، احكام و امامت مسلمانان نبايد: بخيل باشد كه چشم حرص بر اموالشان دوزد و جاهل كه با ناداني خود به گمراهيشان برد و بيدادگر كه به ستمكاري پريشانشان سازد و در تقسيم اموالي بي‌عدالت كه گروهي بر گروهي ديگر برتر دارد و رشوه ستان كه حقوق مردم تباه سازد و حدود الهي را ضايع گذارد و