جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 126

يكسانند و از وظايف حاكم است كه اگر كسي از اينان از حدود قانون تجاوز كند، يا بيش از حق خود چيزي بخواهد او را هدايت و تنبيه نمايد.

امام (ع) گفت:

«انصف الله و انصف الناس من نفسك و من خاصه اهلك و من لك فيه هوي من رعيتك، فانك اا تفعل تظلم! و من ظلم عباد الله كان الله خصمه دون عباده و من خاصمه الله ادحض حجته و كان لله حربا، حتي ينزع اويتوب و ليس شيئي ادعي الي تغيير نعمه الله و تعجيل نقمه من اقامه علي ظلم، فان الله سميع دعوه المضطهدين و هو للظالمين بالمرصاد.

و ليكن احب اامور اليك اوسطها في الحق و اعمها في العدل و اجمعها لرضي ارعيه، فان سخط العامه يجحف برضي الخاصه، فان سخط الخاصه يغتفر مع رضي العامه و ليس احد من الرعيه اثقل علي الوالي موونه في الرخاء و اقل معونه له في الباء و اكره لانصاف و اسال باالحاف، واقل شكرا عند ااعطاء و ابطا عذرا عند المنع و اضعف صبرا عند ملمات الدهر من اهل الخاصه و انما عماد الدين و جماع المسلمين و العده الاعداء، العامه، من اامه، فليكن صغوك لهم، و ميلك معهم».

«در مورد حق خداي و حقوق مردم و شخص خويش و خاندانت و كساني كه به آنان مهر مي‌ورزي انصاف را بپاي، كه اگر چنين نكني بيداد كرده باشي، هر كه با بندگان خداي بيداد كند، خداي به جان بندگان خود با او خصمي كند و هر كه با خداي درافتد، حجتش نپذيرد و تا دست از بيداد نكشد و توبه نكند، همچنان با خداي در پيكار بوده باشد. براي دگرگون ساختن نعمت خداي و دچار شدن به قهر بي‌امان او، چيزي همچون پاي فشاري در بيداد گري نيست، چه، خداي بيش از هر چيز دعاي ستمديدگان مي‌شنود و در كمين ستمكاران است.