جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 164

شدند و چه مصيبت‌هايي كه از آنان به جامعه‌ي مسلمانان رسيد. [37].

درباره‌ي ستمگري‌هاي بني اميه گفت:

«و الله لا يزالون حتي لا يد عوالله محرما الا استحلوه و لا عقدا الا حلوه و حتي لا يبفي بيت مدر و لا وبر الا دخله ظلمهم و نبابه سوء رعيهم و حتي يقوم الباكيان يبكيان! باك يبكي لدينه و باك يبكي لدنياه و حتي تكون صره احدكم من احدهم كنصره العبد من سيده، اذا شهد اطاعه و اذا غاب اغتابه.»

(از خطبه‌ي 98)

«بخدا كه آنان از بين نخواهند رفت مگر آن كه تمامي محرمات الهي را حلال شمارند و همه‌ي پيمان‌ها را بشكنند، بيدادشان به هر شهر و روستايي درآيد و افسارشان همه جا را فرا گيرد و رفتار بدشان همه‌ي مردم را بپراكند. در آن روز دو دسته از مردم به درد خواهند گريست: گروهي به تباهي دينشان و گروهي به چپاول دنياشان و چنان شود كه اگر هر يك از شما آن ديگري را ياري كند همانند بنده‌اي است كه در برابر خواجه‌ي خود در آيد: حضور او فرمان برد و در غيبتش نكوهش كند».

و كسي نيست كه بيدادگري‌ها، هتك حرمت‌ها و تباهكاريهاي بني اميه را نداند و خلفاي اين خاندان را نمونه‌هاي ظلم و فسق و پرده دري نشناسد. [38].

در موارد مختلف از پايان كار بني اميه و دست يافتن دشمنان شان به خلافت سخن گفت، روزي كه مردم مي‌پنداشتند آنان تا ابد بر مسند قدرت خواهند ماند.

او گفت:

«حتي يظن الظان ان الدنيا معقوله علي بني اميه، تمنحهم درها و توردهم صفوها و لا يرفع عن هذه الامه