جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 210

صفحه 210

و در دعاي ديگري مي‌گويد:

«اللهم اني اعوذبك ان افتقر في غناك، او اضل في هداك، او اضام في سلطانك، او اضطهد و الامرلك.»

(از خطبه‌ها 215)

«خدايا به تو پناه مي‌برم كه در توانگري تو تهيدست باشم و در هدايت تو گمراه گردم و در قدرت تو ستمديده و آزار كشيده باشم. حال آنكه امر امر تست».

چنانكه ملاحظه مي‌شود امام (ع) همواره با فقر مبارزه‌اي بي‌امان دارد، از آن مي‌گريزد و از گرفتاري‌هاي آن به خدا پناه مي‌برد.

به نظر او، دنيا اين قابليت و ارزش را دارد كه به آن روي آوريم، براي آن كار و تلاش كنيم، از تمتعات آن بهره‌مند شويم و فقر بلاي مذموم خطرناكي است كه انسان بايد از آن رهايي جويد و از مصيبت آن به خدا پناه برد.

در اين باره رجوع شود: خطبه‌ي 215 -209 و 225- و در بخش حكمت، شماره‌هاي 393 -390 388 -319 -163 -56 -3 و 416.

هواپرستي و بسياري آرزو

نظر امام درباره‌ي اين دو خصلت، تاثيرشان در زندگي انسان: اكنون كه زندگي آرماني اسلام، واقعيت‌هاي اجتماعي جامعه‌ي تحت حكومت امام (ع) و واقع‌گرايي عرب را- كه اسلام هم آن را به نوعي پروراند- دريافتيم و همچنين نظر امام را درباره‌ي دنيا و آخرت و فقر و غنا ديديم به بررسي مواعظ در نهج‌البلاغه مي‌پردازيم.

وعظ در نهج‌البلاغه اقسامي گوناگون دارد: اول، درباره‌ي برحذر داشتن انسان از پيروي هوي و بسياري آرزو. دوم: در خصوص ترغيب به كار و عمل پيش از فوت فرصت. سوم: در باب يادآوري احوال گذشتگان. چهارم: در زمينه‌ي ناپايداري دنيا.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه