جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 220

و آنان خودبينان فردگرايي بودند كه دردهاي جامعه را به هيچ نمي‌گرفتند.

آري آنان، از اين صفات عاليه بيگانه بودند، از اين رو امام (ع) از آنان ناخشنود بود و آنها را به اغتنام فرصت و عمل براي آخرت ترغيب مي‌كرد.

و البته كاري كه از آنان مي‌خواست، هرگز نماز خواندن، روزه داشتن، حج گزاردن نبود، چه اين گونه كارها را به خوبي به جا مي‌آوردند و در آن كوتاهي نمي‌كردند.

آنچه امام از آنان مي‌خواست فضيلت بود، يعني كه هر يك سلول زنده و فعالي باشند كه در راه خير و صلاح جامعه تلاش كنند.

مي‌خواست كه آنان انسان‌هاي آزاده‌اي باشند كه شهوات به بند بندگيشان نگيرد و از جاده‌ي حق به حق انحرافشان نكشاند.

مي‌خواست كه زندگي، آنان را به اسارت و عبوديت نسپارد و از همه‌ي شرف و كرامت، ارزش‌هاي والا و اهداف عالي انساني، به عاريه‌اي ناچيز و حقير خشنودشان نسازد.

مي‌خواست پرستش بت‌هاي گوشتي، يعني روسا و بزرگان قبايل خود و تمام سلطه‌گران را رها كنند و عبادت خود را براي خدا خالص گردانند.

امام گفت:

«ان من عزائم الله في الذكر الحكيم التي عليها يثبب و يعاقب و لها يرضي و يسخط، انه لاينفع عبدا - و و ان اجهد نفسه و اخلص فعله - ان يخرج من الدنيا لاقيار به بخصله من هذه الخصال لم يتب منها: ان يشرك بالله فيما افترض عليه من عبادته، او يشفي غيظه بهلاك نفس، او يعر بامر فعله غيره، او يستنجح حاجه الي الناس باظهار بدعه في دينه، او يلقي الناس بوجهين، او يمشي فيهم بلسانين، اعقل ذلك فان المثل دليل علي شبهه.»

(از خطبه‌ها، شماره‌ي 153)

«از احكام الهي قرآن حكيم، كه خداوند براي آنها ثواب يا عقاب مي‌دهد و خشنود يا خشمگين مي‌گردد، اين است كه هيچ