جستجویی در نهج‌البلاغه‌ صفحه 35

و اعلان اين امر، آغاز كارهايي بود كه علي براي مبارزه با فقر پيش بيني كرده بود، فقر كافري كه جامعه‌ي اسلامي را به پرتگاه نابودي مي‌كشاند. علي در آن روز گفت:

«الا ان كل قطيعه عثمان و كل مال اعطاه من مال الله، فهو مردود في بيت المال. فان الحق لا يبطله شي و الله لو وجدته قد تزوج به النساء و فرق في البلدان لرددته، فان في العدل سعه و من ضاق عليه الحق، فالجور عليه اضيق». [9].

(از خطبه‌ي 15)

«بدانيد زمين‌هائي كه عثمان به نام تيول واگذاشته و اموالي كه به ناروا به اين و آن بخشيده است، همه و همه باز گردانده خواهد شد. هرگز حق را چيزي باطل نمي‌كند- والله كه اگر چيزي از آن اموال را بيابم كه با آن زنان را كابين داده يا كنيزاني خريده باشند همانا كه مال را به صاحبانش باز مي‌گردانم. هر آينه در عدل گشادگي است. پس آن كس كه عدل بر او تنگ گيرد، ستم بر او تنگتر خواهد گرفت».

فاجعه‌ي توزيع غير عادلانه‌ي ثروت، براي امام ناگوار و غير قابل تحمل بود. از اين رو بارها بر بلندي منبر مسجد كوفه فرياد برمي‌داشت:

« … و قد اصبحتم في زمن لا يزداد الخير فيه الا ادبارا و الا الشر فيه الا اقبالا و لا الشيطان في هلاك الناس الا طمعا، … اضرب بطرفك حيث شئت من الناس! فهل تبصر الا فقيرا يكابد فقرا، او غنيا بدل نعمه الله كفرا، او بخيلا اتخذ البخل بحق الله وفرا، او متمردا كان باذنه عن سمع المواعظ و قرا! اين اخباركم و صلحاوكم؟ و اين احراركم و سمحاوكم؟ و اين المتورعون في مكاسبهم و المتنزهون في مذاهبهم؟» (از خطبه‌ي 129)