بیت‌المال در نهج‌البلاغه‌ صفحه 100

اميرمومنان، من از برادرم (عاصم) نزد تو شكايت مي‌كنم»، علي (ع) فرمود: «او را چه شده است؟» علاء گفت: «او عبا بر تن كرده و خود را از لذت دنيا تهي ساخت»، علي فرمود: «او را نزد من بياوريد»، آنگاه كه عاصم را نزد علي (ع) آوردند فرمود:

«يا عدي نفسه لقد استهام بك الخبيث، اما رحمت اهلك و ولدك؟ اتري الله احل لك الطيبات و هو يكره ان تاخذها؟ انت اهون علي الله من ذلك!».

«اي دشمن جان خود! مي‌بينم كه شيطان به درون تو راه يافته است آيا به زن و فرزندت ترحم نمي‌كني؟ آيا مي‌پنداري كه خدايي كه خوشي‌ها را بر تو حلال كرده است بيزار است كه تو از آن بهره‌مند گردي؟ تو نزد خدا پست‌تر از اين مي‌باشي!»

«عاصم» به سخن آمد و گفت: اي اميرمومنان اين تو هستي كه در پوشاك خشن و در خوراك سخت مي‌باشي! اميرمومنان در پاسخ فرمود:

«يحك اني لست كانت، ان الله تعالي فرض علي ائمه الحق ان يقدروا انفسهم بضعفه الناس كيلا يتبيغ بالفقير فقره.» [127].

«واي بر تو، من همانند تو نيستم، زيرا خداي بزرگ بر پيشوايان دادگستر واجب كرده است كه خود را با ضعيف‌ترين مردم بسنجد، تا مبادا نيازمند از نيازمنديش به درآمده و هلاك گردد».