بیت‌المال در نهج‌البلاغه‌ صفحه 44

اتامروني ان اطلب النصر بالجور فيمن وليت عليه، و الله لا اطور به، ما سمر سمير و ما ام نجم في السماء نجما و لو كان المال لي لسويت بينهم فكيف و انما المال مال الله.

الا و ان اعطاء المال في غير حقه تبذير و اسراف و هوي رفع صاحبه في الدنيا و يضعه في الاخره و بكرمه في الناس و يهينه عند الله و لم يضع امرء في غير حقه و عند غير اهله الا حرمه الله شكرهم و كان لغيره و دهم فان زلت به النعل يوما فاحتاج الي معونتهم فشر خليل و الام خدين.

: «آيا به من دستور مي‌دهيد به كساني كه تحت فرمانروائي من هستند ستم كنم تا ياراني گرد آورم، به خدا سوگند تا دنيا وجود دارد و تا ستاره‌اي دنبال ستاره‌ي ديگر حركت مي‌كند اين كار را نخواهم كرد، اگر مال از آن خودم بود، آن را بطور مساوي تقسيم مي‌كردم، چه رسد به اينكه مال، مال خداست.

آگاه باشيد كه بخشيدن مال در جاي ناروا بريز و بپاش و بيهوده نمودن آن است و اينگونه بخشش بخشنده را در دنيا بالا مي‌برد، ولي در روز رستاخيز به پائين مي‌كشاند و در پيش مردم او را محترم مي‌كند ولي در پيش خدا خوار مي‌گرداند، و كسي مال خود را در جاي نادرست و نزد نا اهلان نگذاشت مگر آنكه خداوند، شكر آن مال را بر او حرام كرد.

اين بخششهاي نابجا و ناروا، در دل مردم دوستي مي‌آفريند اما اگر روزي پيش آمد بدي براي او رخ داد و به ياري آنها نيازمند شد، آنها بدترين و سرزنش كننده‌ترين يار و دوست خواهند بود. [78].