بیت‌المال در نهج‌البلاغه‌ صفحه 85

از مقرري دولت بهره‌مند شود. احمد مي‌گفت چون من باعث قتل پدر او شده‌ام اينك بايد نسبت به فرزندش تلافي كنم «زيرا اگر من يك باره 20 دينار به او نمي‌دادم او نمي‌مرد. مي‌بايست يك دينار يك دينار به او مي‌بخشيدم تا از شدت شوق جان ندهد».

جرجي زيدان مي‌گويد آري صيادي كه در مجاورت پايتخت مي‌زيسته به چنين وضع رقت‌باري گرفتار بود و البته روستائيان و برزگراني كه دور از بساط عيش و نوش و تجمل امراء و خلفا در روستاهاي گوشه و كنار مملكت زندگي مي‌كردند قطعا روزگارشان به مراتب سخت‌تر و تباه‌تر بوده است. [118].

در دوران خلفاي غاصب، وضع زندگي علوييت از همه‌ي طبقات آشفته‌تر بود. زيرا اين گروه چون ذيحق خلافت و رياست بر مردم بودند مي‌بايست بيشتر در شكنجه و فشار و تنگدستي بسر ببرند و همواره جان و مالشان مورد تهاجم و تهديد خلفا و حكمرانان آنان بود تا جائي كه بيشتر پراكنده ديارهاي دور دست بودند و به گمنامي و فراغ زندگي مي‌كردند.

ابوالفرج اصفهاني در كتاب مقاتل الطالبيين مي‌نويسد: در دوره متوكل عباسي وضع زندگي و معيشت علويين به قدري آشفته و دردانگيز بود كه در ميان عده‌اي از زنان علويه «فرزندان علي» تنها يك پيراهن مناسب بود كه هنگام نماز براي پوش كامل بترتيب هر كدام به تن مي‌كردند و با آن نماز مي‌گذارند و در اوقات ديگر با همان پيراهن نيمدار و پاره خود بسر مي‌بردند و نخ‌ريسي مي‌كردند. [119].