الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 125

يعني: «حمد و سپاس خدائي را سزاست كه لباس عزت و كبريايي را پوشيده و آن دو را براي خود نه براي خلق خود اختيار كرده و آن دو را حريم حرمت خود و حرام بر غير خود نمود و برگزيد آن دو را براي جلال خود».

و خطبه‌ي 195 را به اين بيانات بليغه آغاز فرموده است: «الحمد لله الذي اظهر من اثار سلطانه و جلال كبريائه ما حير مقل العقول من عجائب قدرته و ردع خطرات هماهم النفوس عن عرفان كنه صفته». [170].

يعني: «سپاس مختص خدائي است كه از آثار سلطنت و بزرگي و بزرگواري خود ظاهر فرمود آنچه كه ديدگان عقلها را متحير ساخت از عجايب قدرتش و دفع نمود خطورات و فكرهاي نفوس را از شناختن حقيقت صفتش».

و در خطبه 213 فرمود: «الحمدلله العلي عن شبه المخلوقين الغالب لمقال الواصفين الظاهر بعجائب تدبيره للناظرين و الباطن بجلال عزته عن فكر المتوهمين». [171].

يعني: «حمد ويژه خدائي است كه برتر است از شباهت به مخلوقات و غلبه دارد بر گفتار توصيف‌كنندگان و با شگفتيهاي تدبيرش براي نظركنندگان، ظاهر و آشكار است و بخاطر شكوه و عزتش از فكر انديشمندان پنهان است».