الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 196

ادله توحيد ذاتي در نهج‌البلاغه

آنچه تا اينجا بحث شد (هر چند اطاله‌ي بحث از حدود و گنجايش مثل اين كتاب خارج گرديد) مقدمه بررسي ما در توحيد نهج‌البلاغه است و نظر به اهميتي كه اين مطالب و درك صحيح آنها داشت طول و تفصيلي كه از بحث داده شد سزاوار و بجا بود. اينك به خواست خداوند متعال بيانات توحيدي علوي را مطرح مي‌كنيم و از آن در حد درك و فهم خود استفاده‌ي عرفاني و توحيدي مي‌نماييم و وصيت امام- عليه‌السلام- را به فرزندش حضرت امام حسن مجتبي- عليه‌السلام- كه در هنگام بازگشت از صفين در ميان جمع حاضر مرقوم فرمود قراءت مي‌كنيم اين وصيت كه مشحون به معارف و حكمتها و مواعظ و مطالب عالي است از اين جمله شروع مي‌شود: «من الوالد الفان المقر للزمان … » [343] و پس از پنج، شش صفحه به اين عبارت مي‌رسيم:

«و اعلم يا بني انه لو كان لربك شريك لا تتك رسله و لرايت اثار ملكه و سلطانه و لعرفت افعاله و صفاته و لكنه اله واحد كما وصف نفسه لا يضاده في ملكه احد و لا يزول ابدا و لم يزل الخ». [344].

از اين قسمت وصيتنامه‌ي امام- عليه‌السلام- طالبان حقيقت مي‌توانند براهيني