بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه صفحه 197

محله «حریز» می برم. گفتم: غلام من اینجاست. او بار شما را می برد، شما زحمت نکشید. فرمود: نه، خودم می برم. گفتم: بدهید من ببرم که اگر من این بار را به دوش گیرم، مقام شما را گرامی داشته ام. فرمود: ولی من خود را والاتر از کسی نمی دانم. مایه نجات من در سفر است و موجب سرور آن کسی است که من در این سفر بر او وارد می شوم. تو را به خدا، مرا تنها بگذار. آن گاه آن حضرت به راه خود ادامه داد.

چند روز گذشت. دیدم امام سجاد علیه السلامبه سفر نرفته است. آن حضرت را دیدم و عرض کردم: به مسافرتی که فرمودی در پیش دارم، نرفته ای؟ فرمود: ای زهری! منظورم از سفر، آن نبود که تو گمان کردی، بلکه سفر مرگ بود. برای این سفر آماده باش و بدان دوری از گناه، انجام کارهای نیک و کمک به دیگران آمادگی برای این سفر است. آری، حضرت آن بار انبان را برای مستمندان می برد تا توشه سفر آخرتش گردد.(1)

سه _ الگوی بندگی

سه _ الگوی بندگی

«عبادت» از دیگر مفاهیم اخلاقی و تربیتی در صحیفه سجادیه است. امام سجاد در این زمینه می فرماید:

«سُبحانَکَ ما عَبَدْناکَ حَقَّ عِبادَتِک؛ منزه و پاکی تو، ما تو را چنان که سزاوار بندگی تو است، پرستش نکردیم».(2)