حدیث بندگی صفحه 203

إذا کانَ زَمانٌ أَلْعَدلُ فیهِ اَغْلَبُ مِنَ الْجَورِ فَحَرامٌ أنْ یُظَنَّ بِاَحَدٍ سُوءٌ حَتّی یُعْلَمَ ذلِکَ مِنهُ، وَإذا کانَ زَمانٌ الْجَوْرُ أغلَبُ فیهِ مِنَ الْعَدْلِ فَلَیْسَ لِأَحَدٍ اَنْ یَظُنَّ بِأَحَدٍ خَیرا مالَمْ یَعْلَمْ ذلِکَ مِنْهُ(1)

هرگاه حاکمیت با عدل و عدالت خواهی بود سوء ظن بردن به احدی جایز نیست مگر آنکه علم و یقین به عمل زشت اشخاص پیدا کنیم و هرگاه حاکمیت با ظلم و ستمگری بود حسن ظن به احدی جایز نیست مگر آنکه علم و یقین به خوبی اشخاص پیدا کنیم.

بدعت

وَ رَفْضِ أَهْلِ الْبِدَعِ، وَ مُسْتَعْمِلِ الرَّأْیِ الْمُخْتَرَعِ(2)

خدایا توفیقم ده تا اهل بدعت و آنهایی که رای ساختگی خود را به کار می بندند واگذارم و ایشان را ترک کنم.

امام علیه السلام به ما می آموزد که مسلمان واقعی باید در برابر بدعت گذاران در دین خدا موضع قاطع داشته باشند و در نهایت ارتباط خود را با آنان قطع کند.

بزرگترین ضربه ای که به ادیان الهی وارد شده و از جمله دین متین و شریعت اسلام از ناحیه خود رای ها و بدعت گذاران بوده است خداوند در سوره مبارکه مائده با فاصله چند آیه کتاب تورات و کتاب انجیل را هدایت و نور معرفی می کند. (3)

اما چه شد این دو کتاب آسمانی لبریز از تهمت ها به انبیای مقدس و بدعت ها شد به این دلیل که عده ای از انسان های منحرف و جاه طلب در آیات شریفه تورات و انجیل دست بردند و به رای خود آداب و رسومی را از مذهب موسی و عیسی علیهما السلام بیرون آورده و سخنان خویش را جایگزین کردند. البته خوشبختانه طبق وعده ای که خداوند

1- بحار الانوار ج17ص216
2- دعای بیستم صحیفه
3- آیات 44و46