حدیث بندگی صفحه 21

سپس می گوید:

وَ لا تُبرِز مَکتُومِی وَ لا تَکشِف مَستُورِی وَ لا تَحمِل عَلی میزان الاِنصافِ عَمَلِی وَ لا تُعلِن عَلی عُیُونِ الملا خَبَرِی اَخفِ عَنهُم ما یَکونَ نَشرُهُ عَلی عارًا وَاطوِ عَنهُم ما یُلحِقُنِی عِندَکَ شَنارًا

و رازم را فاش و سرم را آشکار مفرما و کارم را در ترازوی عدلت مسنج و وضع حالم را در برابر چشم بزرگان فاش مگردان.

خدایا آنچه برایم ننگ است از دید بزرگان در روز قیامت مخفی بدار و آنچه نزد تو مرا رسوا می کند از آنان بپوشان.

گاهی برای کسب آبرو باید سراغ آبرومندان درگاه الهی برویم و با توسل و توجه به آن بندگان نازنین خداوند در دنیا و آخرت شریف و عزیز شویم.

در دعای توسل به چهارده معصوم علیهم السلام یک عبارت خطاب به همه معصومین تکرار می شود. یا وَجیهاً عِندَاللهِ اِشفَع لَنا عِندَاللهِ ای آبرومند نزد خدا شفاعت ما کن نزد خدا.

در زیارت عاشورا از درگاه احدیت عاجزانه می خواهیم که خدایا به برکت وجود عزیز و گرامی حضرت حسین علیه السلام ما را نزد خودت آبرومند دنیا و آخرت قرار ده.

اَلّلهُمَّ اجعَلنِی عِندَکَ وَجیهاً بِالحُسَینِ عَلَیهِ السَّلام فِی الدُّنیا وَالآخِرَهِ

خداوند مهربان تا زمانی که بنده اش اصرار بر گناه و تظاهر به آن ندارد آبرویش را حفظ می کند ولی وقتی انسان خود بی آبرویی می کند پروردگار وی را به حال خود میگذارد. معمولا عواملی که باعث می شوند آبرو حفظ شود و شخصیت فرد زیر سوال نرد. عبارتند از بخشش در خواست نکردن از دیگران عقل معاش و تدبیر اقتصادی ترک و دعوا و نزاع، ترک شوخی های مبتذل و یاوه گویی استفاده از تجربه دیگران و قناعت در زندگی.

امیرالمومنین علی علیه السلام می فرمود:

الجُودُ حارِسُ الاعراضِ(1)