حدیث بندگی صفحه 224

امام سجاد علیه السلام فرمود: شخص بزرگوار از فضل خود شادمان می شود و آدم پست به ملک و دارایی خویش می نازد. (1)

امام حسن علیه السلام فرمود: اَوسَعُ ما یَکونُ الکَریمُ بِالمَغفِرَهِ اِذا ضاقَت بِالمُذنِبِ المَعذِرَه (2)

شایسته ترین زمان بر این که بزرگوار گذشت کند وقتی است که عرصه عذر بر گنه کار تنگ گردد.

دوستان خواننده خوب می دانند افرادی در جامعه هستند که زبان تند و آلوده به ناسزا دارند برای مواجه با آنان بهترین راه بزرگواری است و مبادا که ما نیز مثل آنان زبان به ناسزا بگشاییم در این صورت تفاوتی بین ما و آنان نخواهد بود.

در دو جای سوره مبارکه فرقان خداوند مهربان به ما می آموزد که با افراد بی خبر ونادان چگونه برخورد کنیم.

وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا (3)

بندگان خدای رحمان آنانی هستند که بی تکبر روی زمین راه می روند و اگر نادانی چیزی به آنها بگویند در جواب سلام می گویند.

وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرَامًا (4)

و هرگاه با کار زشتی روبرو شوند از خود بزرگواری نشان می دهند.

1- میزان الحکمه ج11ص5150
2- همان مدرک
3- فرقان 63
4- فرقان 72