حدیث بندگی صفحه 226

بود که با دانش خود میان مردم میگردید. مرهم هایش را درست و آماده کرده و آن را بر هر جا که لازم بود از دل های کور و گوش های کر و زبان های گنگ می گذاشت با داروی خود بیماری غفلت و سرگردانی را در کسانی که از پرتوهای حکمت روشنایی برنگرفته بودند و با آتش زنه های دانش های درخشان شعله ای نیفروخته بودند و هم چون حیوانات چرنده و تخته سنگ های سخت بودند در مان کرد. (1)

اِنَّ اللهَ سُبحانَهُ بَعَثَ مُحَمَدًا نَذیرًا لِلعالَمینَ وَ مُهَیمِنًا عَلَی المُرسَلِینَ (2)

خداوند سبحان محمد صلی الله علیه و آله وسلم را فرستاد تا به جهانیان هشدار دهد و گواه بر پیامبران باشد.

در جای دیگر فرمود: اَرسَلَهُ داعِیاً اِلیَ الحَقِ وَ شاهِدًا عَلَی الخَلقِ فَبَلِّغَ رِسالات رَبِّهِ غَیرَ وَ انِ وَ لا مُقَصِّرٍ وَ جاهَدَ فِی اللهِ اَعداءَهُ غَیرَ واهِنٍ وَ لا مُعَذِّرٍ وَ بَصَرُ مَنِ اهتَدی(3)

خداوند او را برای دعوت به حق وگواه بودن بر مردمان فرستاد و آن حضرت پیام های پروردگارش را بدون کمترین سستی و کوتاهی ابلاغ کردو با دشمنان او بدون نشان دادن کمترین ضعف و اظهار کوچکترین بهانه ای جهاد کرد او پیشوای پرهیزکاران و دیده رهجویان بود.

یکی از راه هایی اثبات نبوت انبیا معجزه آنهاست و تمامی آن بزرگواران با منکران و مخالفان خود برای اثبات نبوت خویش معجزه ای می آورده اند.

و پیامبر اسلام از این جهت استثنا نبوده است. معجزات رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم به دو گونه بود

یکی قرآن کریم که معجزه علمی و جاودان اوست و دیگری معجزات عملی آن حضرت که برخی از آنها در قرآن و موارد دیگر در کتاب های حدیث و تاریخ نقل شده است.

قرآن در جنبه ادبی و فن فصاحت و بلاغت در چنان مرتبه ای بود که هیچ یک از ادیبان و فصیحان عرب نتوانستند قدرت اعجاز و خارق العاده بودن آن را انکار کنند.

1- نهج البلاغه خطبه 190
2- نهج البلاغه خطبه 116
3- همان مدرک خطبه 185