حدیث بندگی صفحه 272

وَمَا مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلَّا عَلَی اللَّهِ رِزْقُهَا (1)

هیچ جنبنده ای در زمین نیست جز آنکه خداوند متعهد روزی اوست.

چنان پهن خوان کرم گسترد***که سیمرغ در قاف قسمت خورد

ادیم زمین سفره عام اوست***بر این خوان یغما چه دشمن چه دست

خداوند در روزی رساندن به بندگانش بر سر پیمان خویش هست ولی چه باید کرد که غاصبان و ظالمان حق مظلومان را می خورند و البته سزای عمل خویش را خواهند دید.

اما چه وظیفه ای بر گردن ما در پیمان ها و قراردادهای اجتماعی و بین دو نفر است حفظ پیمان و نشکستن آن نشانگر صفای باطن است باید نخست به عهد و پیمان هایی با خداوند تبارک و تعالی می بندیم پایدار بمانیم و بعد نسبت به بندگان خدا جامعه ای که مردمش بی وفا وپیمان شکنند سرپا نخواهد بود و رو به نابودی و اضمحلال خواهد رفت.

حفظ پیمان در میان مردم عامل اعتماد و اطمینان و همیاری نسبت به یکدیگر می باشد.

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود:

اِنَّ الوَفاءَ تَوامُ الصِّدقِ وَ لا اَعلَمُ جُنَّه اَوفی مِنهُ (2)

وفا به عهد پیمان قرین راستی است و من سپری نگاهدارنده تر از وفای به پیمان سراغ ندارم.

برای حفظ پیمان هایی که با خدا بسته ایم رعایت موارد ذیل ضروری است.

1-بر نفس سرکش لگام زدن و مانع از طغیان آن شدن
2-نظارت بر اعمال و مراقبت کامل که مبادا دارایی های معنوی از دست برود.
3-بر در خانه دل نشستن و ممانعت از ورود اغیار
4-تمام کارها را در دست قدرت پروردگار دانستن.
1- هود 6
2- غررالحکم