حدیث بندگی صفحه 315

هر که به جاهای تهمت و بدگمانی برود بدگمان به خود را نباید سرزنش نماید.

خواهید گفت چه راهی را انتخاب کنیم نه به کسی تهمت بزنیم و نه مورد اتهام واقع شویم حقیر فکر می کنم کلمات نورانی مولایمان علی علیه السلام برای کسانی که به طور جد دنبال سلامت ایمانشان هستند بهترین راهنماست.

وَ ذَلِکَ زَمَانٌ لا یَنْجُو فِیهِ إِلا کُلُّ مُؤْمِنٍ نُوَمَهٍ، إ نْ شَهِدَ لَمْ یُعْرَفْ، وَ إ نْ غابَ لَمْ یُفْتَقَدْ اءُولَئِکَ مَصَابِیحُ الْهُدَی ، وَ اءَعْلاَمُ السُّرَی ، لَیْسُوا بِالْمَسَایِیحِ، وَ لا الْمَذَایِیعِ الْبُذُرِ، اءُولَئِکَ یَفْتَحُ اللَّهُ لَهُمْ اءَبْوابَ رَحْمَتِهِ، وَ یَکْشِفُ عَنْهُمْ ضَرَّاءَ نِعمَتِهِ(1)

و این زمانی است که جز مومنان گمنام رهایی نیابند چرا که بی نام و نشان هستند و اگر در جمع مردمان باشند کسی آنها را نمی شناسد و اگر غایب باشند کسی سراغشان را نمی گیرد.

اینها چراغ های هدایت و نشانه های واضحی در راه تاریک مشکلات هستند از جمله کسانی نیستند که برای اشاعه فساد در میان مردم قدمی بردارند و یا اگر از کسی عمل زشتی سر زد آن را شایع کنند و یا خود آلوده به گناه و معصیت شوند. اینها کسانی هستند که خداوند تبارک و تعالی درهای رحمتش را به رویشان می گشاید و سختی عذابش را از آن ها برمیدارد.